خوشا به حال اقلیت ایران / سرمقاله روزنامه مردم سالاری به قلم کرم محمدی - تیتر نیوز

 خوشا به حال اقلیت ایران
کرم محمدی تحلیلگر مسائل سیاسی و مدیر کل سیاسی استانداری کرمانشاه در روزنامه مردمسالاری نوشت :

«اکثریت نباید به اتکای رایی که کسب کرده است به شماتت یا سرکوب اقلیت و تحقیر آنها بپردازد.» این توئیت آقای مصطفی میرسلیم یکی از کاندیداهای محترم دوازدهمین دوره ریاست جمهوری است. اگر کسی با اوضاع سیاسی و ساختار جناح‌ها و احزاب ایران آشنایی نداشته باشد؛ قداره‌بندی؛ استفاده از سانسور و تحکم از سوی جناح اکثریت از یک طرف و محرومیت توام با مظلومیت و بی‌کسی جناح اقلیت از طرف دیگر در نظرش مجسم می‌شود اما برای واکاوی این نوشته آقای میرسلیم ذکر نکاتی ضروری است.

 

 در نظام‌های مردم‌سالار که مقامات و مسئولین مختلف آن و از جمله قوه اجرائیه و مقننه با آراء مردم مسئولیت می‌پذیرند، شاهد شکل‌گیری اکثریت و اقلیت هستیم. بدیهی است آنانی که بالاترین میزان آرای مردم را کسب می‌نمایند به عنوان جناح پیروز و اکثریت و کسانی که توان کسب آرای مورد نیاز از مردم را نداشته‌اند، به عنوان جناح یا حزب اقلیت نامیده می‌شوند.

 

 هر یک از گروه‌ اکثریت و اقلیت دارای حق و حقوق و حد و حدود می‌باشند. اکثریت حق دارد مسئولیت قوای مجریه و مقننه را در دست گرفته و امکانات ملی که متعلق به ملت است را اداره و مدیریت نمایند. در چارچوب منافع و مصالح ملی به قانونگذاری در مجلس و مدیریت در دولت مبادرت نمایند. هر زمان صلاح دیدند و احساس نیاز کردند از رسانه‌هایی که متعلق به مردم هستند، با افکار عمومی سخن گفته و گزارش کار ارائه نمایند. نقشه راه آینده کشور را در چارچوب مناسبات و ساختار قدرت، ترسیم نمایند. حق اقلیت را به رسمیت شناخته و حقوق آنان را رعایت نمایند. یعنی اجازه دهند تا جناح اقلیت بتواند در عرصه سیاسی و اجتماعی حضور داشته باشد و اجازه دهند تا اقلیت از حداقل امکانات تبلیغاتی و رسانه‌ای برخوردار گردد و زمینه‌های لازم را برای حضور اقلیت در رسانه‌های دیداری، شنیداری و گفتاری فراهم نمایند. حق برگزاری اجتماعات را برای اقلیت به رسمیت بشناسند.

از سوی دیگر طیف اقلیت نیز لازم است مواردی را رعایت کند. در قدم اول، رای اکثریت را به رسمیت شناخته و در برابر اراده و خواست مردم تسلیم شود. نقد و انتقاد را به تخریب و انتقام مبدل ننماید. قاعده بازی سیاسی را رعایت کرده و از دامن زدن به اختلافات ، اهانت به منتخب یا منتخبان ملت خودداری و از دوقطبی سازی جامعه جدا پرهیز نماید. خود را حق مطلق و رقیب را باطل و خائن به ملک و ملت معرفی نکند. بیش از وزن سیاسی‌اش که میزان سنجش آن نیز رای مردم است، ادعایی نداشته باشد. این رویه تقریبا در اکثریت کشورهای دموکراتیک جهان ساری و جاری است.

اما در کشور ما وضعیت به نحو دیگری رقم خورده و جریان دارد. یعنی اقلیتی که بعد از هر رقابتی ناکام بیرون می‌آید، صدایش بلندتر از صدای اکثریت است، همواره بدون دغدغه در رسانه ملی و بخش قابل توجهی از روزنامه‌ها و سایتهایی که بودجه آنها از جیب مردم تامین می‌گردد، حاضر شده و اکثریت را به باد تندترین انتقادات می‌گیرد، در مراسم عمومی این سیاسیون و وابستگان به اقلیت هستند که عموما قبل از خطبه‌های نماز جمعه، مراسم دینی و ملی همچون عید فطر، ۲۲ بهمن ، روز قدس و … سخنران بوده و یا مداحی می‌کنند، متن قطعنامه‌های پایانی را تهیه و تدوین می‌نمایند، در مجموع حامیان جناح اقلیت برنامه‌گردان بوده و عموما هم در این برنامه‌ها دولت منتخب اکثریت مردم مورد انتقاد قرار گرفته و در کمال ناباوری هم هرگز به حامیان و مدیران دولت اجازه دفاع در همان مراسم داده نمی‌شود. در کشور ایران است که بعد از هر انتخابات، این جناح اقلیت است که برای جناح پیروز خط و نشان می‌کشد که چه کار باید بکند و چه کار باید نکند؟!

 

 در ایران این رییس جمهور، معاون اولش و نایب رییس مجلس هستند که در مراسمی چون روز قدس مورد حمله و هتاکی قرار می‌گیرند، در ایران عموما حامیان و وابستگان به طیف پیروز انتخابات برای ایراد سخنرانی با مانع مواجه شده و بیشتر سخنرانی‌های کنسل شده در اقصی نقاط کشور متعلق به جناح اکثریت است، بررسی وضعیت توقیف مطبوعات و برخورد با کانال‌ها در کشور نشان می‌دهد که بیشترین مطبوعات توقیف شده به اردوگاه اکثریت تعلق داشته است، معمولا جریان رسانه‌ای جناح اقلیت کشور از نوعی حاشیه امن برخوردار بوده و شخصیت‌های طیف مقابل همواره با حملات بلدوزرهای قدرتمند تخریب و تهمت آنان مواجه هستند.

تخلفات وابستگان به جناح اقلیت ایران عموما از رسانه ملی یا بازتاب نمی‌یابد و یا بسیار کمرنگ جلوه می‌کند. اما اگر کمترین مشکلی در بدنه مدیریتی جناح اکثریت بروز نماید، ماهها در صدر اخبار و تحلیل‌های رسانه ملی قرار گرفته و در جایگاه‌های عمومی فراجناحی که در اختیار این طیف وجود دارند، مورد تحلیل و بررسی واقع می‌شود 

 

نمونه بارزش حقوق‌های نجومی بود. مسئله‌ای که در دولت مورد حمایت اصولگرایان شکل گرفت و دولت جناب آقای روحانی آنرا کشف نمود و کل مبلغ که ۲۳ میلیارد تومان بود را به خزانه دولت بازگردانید. در همان حالی که موضوع این ۲۳ میلیارد تومان صدها بار در رسانه ملی و شاید هزاران مرتبه در رسانه‌های نوشتاری و سخنرانی‌های حامیان اقلیت مورد توجه قرار گرفت، مبحث ۳ هزار میلیارد تومان، ۵ هزار میلیارد تومان و … اختلاس‌های صورت گرفته در دولت محبوب اقلیت و همچنین قضایای دکل و نفتکش گم شده، پرونده املاک نجومی شهرداری تهران و … یا اصلا بازتاب نیافت یا اینکه بسیار کمرنگ مورد توجه قرار گرفت.

هرگاه جناح رقیب اقلیت ایران مدیریت اجرایی کشور را به دست می‌گیرد، موضوع بیکاری، تورم، رکود، گرانی بازار و … یک پای ثابت رسانه ملی و تریبون‌های وابسته به طیف اقلیت می‌شود. اما خیلی راحت از کنار تورم بیش از ۴۰ درصدی، گرانی سرسام آور ارزاق عمومی، وضعیت اسفبار اقتصادی و معیشتی مردم، سیاست خارجی به بن رسیده و … در دولت‌های نهم و دهم گذشتند.

باید به جناب میرسلیم و همفکران محترمش گفت: تحقیر، تهمت و دروغ و شایعه پراکنی علیه اکثریت پیشکش، لطفا هوادارانتان را از کتک کاری شخصیت‌های برآمده از رای اکثریت ملت بازدارید. به دوستان و هواداران جناح اقلیت گوشزد کنید که جناح اکثریت را هم دارای حق و حقوق شهروندی دانسته و اجازه دهند تا نایب رییس مجلس مملکت که فرزند شهید مطهری نیز هست، اجازه سخنرانی در دانشگاه داشته باشد. عربده کشانی که دکتر روحانی را با تندترین القاب مورد خطاب قرار داده و در روز قدس با مشت و لگد به خودروی حامل وی حمله‌ور شدند، را توجیه نمایند که دوران تبلیغات انتخاباتی تمام شده و آنها باید اراده و خواست اکثریت را بپذیرند.

آقای میرسلیم به دوستان و همفکرانشان بگویند که این انقلاب و کشور متعلق به ملت ایران است، بگویند ایران برای همه ایرانیان است، بگویند که نظام جمهوری اسلامی، نظام مردم‌سالاری دینی است و مردم‌سالاری بدون پذیرش رای ملت معنا و مفهومی ندارد. بگویند بنیانگذار این نظام، میزان را رای ملت اعلام کرده‌اند. بگویند خلف صالح امام (ره) یعنی مقام معظم رهبری نظام را بدون رای، اراده و خواست مردم، هیچ می‌داند. بگویند ما هرآنچه از دستمان برآمد علیه دولت گفتیم. حتی همفکرما یعنی آقای قالیباف ملت را به دو قطب ۴ و ۹۶ درصدی تقسم نمود، دیروز کشور را بدون دستاورد، امروزش را ناتوانی و فردایش را تاریک نشان دادیم اما اکثریت ملت روحانی را برگزیده است. به صدا و سیما بگویند سخنان رییس جمهور را وارونه جلوه ندهند…

 

خلاصه باید گفت هیچ اقلیتی مانند اقلیت سیاسی ایران دارای آزادی عمل، قدرت تحکم و شبکه‌ای رسانه‌ای نیست. جناح اکثریت ایران (هرگاه در اختیار اصلاح طلبان و اعتدالگرایان بوده است) همواره غبطه توان مالی، سیاسی و تبلیغاتی و دامنه نفوذ طیف اقلیت را خورده است. اگر بگوییم خوشا به حالت جناح اقلیت ایران، کلام و جمله‌ای بیراه بر زبان جاری نکرده‌ایم.
@P_ASREMA

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد